خدمت شما عرض كنم كه بايد بينيم تعريف سياست به معناي دروغ و كلك چقدر مي تواند كارساز باشد؟آيا مي توان با اين تعريف،يك جامعهء مردم سالار را به راحتي و بي دغدغه اداره كرد؟زماني بود كه بريتانياي كبير(كه سياست ماكياوللي اش در دنيا معروف بود)در روي كرهء زمين آنقدر مستعمره داشت كه يكي از سردمداران اين كشور استعماري،ادعا كرده بود كه خورشيد در مستعمرات ما غروب نمي كند؛يعني مستعمرات ما چنان در روي كرهء ارض گسترده اند كه با غروب خورشيد در يكي از آنها،ديگري حتما شاهد نور خورشيد خواهد بود...اما به مرور زمان و مخصوصا با آگاهي يافتن مردم آن مستعمرات،سيطرهء بريتانيا بر اين مناطق رو به كاهش نهاد و در طول سالهاي منتهي به قرن فعلي،بسياري از كشور ها استقلال خود را به دست آوردند و از زير يوغ استعمار و استثمار،رهائي يافتند.اين تجربهء تاريخي نشان مي دهد كه نمي توان با دوز و كلك،انسانها را تحت سيطره در آورد.

مي خواهم نتيجه گيري كنم كه حتي با فرض اينكه در كشور ما هم اين نوع سياست وجود داشته باشد،نمي تواند در دراز مدت دوام بياورد و در اثر آگاهي مردم،مسئولين مجبور خواهند شد كه واقعيات را با مردم در ميان نهند.هر قدر مشاركت عمومي بيشتر شده و نيز هرقدر وسائل ارتباط جمعي گسترش يابد،شفاف شدن امور هم بيشتر خواهد شد و ديگر نمي توان فكر كرد كه دولت ها مي توانند به هر شكلي كه بخواهند زمامداري كنند.

به همين دليل بنده فكر مي كنم كه نبايد با ايجاد اين توهم كه سياست،پر شر و شور است و نمي توان از آن سر در آورد،از آن گريزان شويم:بالاخره كساني كه زمام امور را در دست دارند،هر قدر هم كه كلك باز باشند،ضريب هوشي شان از من و شما كه بيشتر نيست...ادامه دارد

 چرا بسیاری از مردم و مخصوصا جوانان،نسبت به سیاست،نظری منفی پیدا کرده اند و در حقیقت از آن گریزان شده اند؟زمانی بود که مردم و خصوصا جوانان و دانشجویان،دائما پیگیر مسائل اطراف خود در جامعه بودند و نسبت به هر جریان و اتفاقی،عکس العمل نشان می دادند و موضع گیری می کردند.اما بعضا مشاهده می کنیم که برخی،وارد شدن در مسائل سیاسی را کاری عبث و یا حتی خطرناک و خانمان برانداز تلقی می کنند.در حالی که در یک جامعهء مردم سالار،آشنائی مردم با مسائل سیاسی و نیز دخالت و مشارکت آنها در این امر،جزو واجبات و ضروریات آن جامعه خواهد بود.در این بین،دلائل متعددی به ذهن من خطور می کند که می خواهم به یاری خدا،به آنها بپردازم و در این پست،آنها را موشکافی کنم:

در ادامهء مطلب قبلی،می خواهم به چند مصداق هم اشاره کنم:حتما نام هالیوود را شنیده اید.دائما فیلم هائی را در جهت سیاهکاری دیگران و تبرئه و مظلوم نشان دادن خودشان تولید و عرضه می نمایند...حتی تولید فیلمی مثل (ده فرمان)که شرح وقایع زندگی و دوران رسالت حضرت موسی(ع)است،داستان جالبی دارد:وقتی صهیونیست ها فلسطین را اشغال کردند،برای ترمیم وجههء مخدوش شدهء خود،سفارش ساخت این فیلم را دادند تا با پنهان شدن در پشت موضوع فیلم و قداست موسای کلیم الله،پرده بر جنایت های خود کشند...یا مثلا نام فیلم(جن گیر)را شنیده اید و شاید آن را دیده باشید:درست در اول فیلم،که اهرام مصر و وقایع وحشتناک داخل آن را نشان می دهد،صدای اذان مسلمانان به گوش می رسد و این ذهنیت غلط را در ذهن مخاطب القا می کند که اتفاقات اینچنینی،زیر سر اسلام و مسلمانان است...فیلم دیگری را (که اسمش را فراموش کرده ام)در مورد تمدن بابل(واقع در عراق کنونی)تولید کردند تا بتوانند برای حملات آمریکا به این کشور(چه در سال 1991و چه در سالهای اخیر)توجیه تراشی کنند.می گویند که در حملهء اخیر آمریکا به عراق،پنجاه درصد جنگ را رسانه ها پیش بردند و فقط نصف جنگ توسط جنگ افزار انجام گرفت...آیا واقعا جهان سومی ها هم به چنین امکاناتی دسترسی دارند؟