همهءما در زندگي روز مره مان،بار ها و بارها شاهد دعواهاي زن و شوهر بوده ايم و اين را تجربه كرده ايم كه هرقدر كه ديگران در اين دعواها مداخله كنند،كار بيخ پيدا كرده و به جاهاي باريك مي كشد.امّا اگر زن و شوهر خويشتنداري كرده و سعي كنند تا مشكلات شان را در بين خود و بدون تسرّي دادن آن به ديگران،مخصوصا ديگراني كه هيچ تجربه اي در حل مشكلات ندارند و احيانا مغرض هم مي باشند،حل كنند،راحت تر و سريعتر به نتيجه مي رسند. اماحالتي را در نظر يگيريد كه وقتي زني در مقابل شوهر خود كم بياورد و با يك تلفن،خواهر بزرگترش و در نتيجه باجناق بزرگ را در جريان اختلاف خود با شوهرش قرار دهد.آنوقت است كه به قول معروف خر بيار و باقالي باركن...در عالم سياست هم اين مسئله صادق است:در هر كشوري كه انتخابات در آن حاكم است،طبيعي است كه بين جناح هاي مختلف،اختلاف نظر وجود داشته باشد كه البته تحمل اين مسائل،چندان مشكل نيست.اما چيزي كه باعث لاينحل شدن موضوع مي گردد اين است كه يكي از جناح ها،اپوزسيون بازي در آورد و پاي باجناق سياسي،يعني مثلا راديو هاي بيگانه را پيش بكشد،آنوقت است كه ديگر نمي توان انتظار حل مسالمت آميز موضوع را انتظار داشت و هر دوطرف بايد هزينه هاي مختلف و متنوع بسياري را متحمل شوند.در حاليكه ميتوان در بسياري موارد،با عقلانيت و گفتمان( و نه فحشمان) مسائل را حل كرد.توجه داشته باشيد كه: ژيان ماشين نميشه،باجناق فاميل نميشه.نظر شما چيه؟